Oliediscussie: 'Den Haag beslist, Curaçao betaalt de rekening'

In dit artikel:

Opiniemaker Tico Vos stelt in een ingezonden bijdrage dat de huidige Nederlandse discussie over een tanker met Venezolaanse olie die Curaçao aandoet, een ingebakken machtsprobleem tussen Den Haag en het eiland blootlegt. Volgens Vos wordt er in Nederland keurig gesproken over waarden, klimaat en internationale rechtsorde, terwijl Curaçao decennialang de praktische en vaak pijnlijke gevolgen draagt van beslissingen die elders zijn genomen.

Vos haalt het voorbeeld aan van Royal Dutch Shell: het bedrijf bepaalde lang het economische leven op Curaçao en liet vervuilde grond, gezondheidsproblemen en een onverzadigde economie achter toen het vertrok — zonder substantiële wederopbouw of overdracht van kennis. Die geschiedenis verklaart volgens hem het wantrouwen tegenover nieuwe energie- en logistieke transacties.

Ook de Europese en Amerikaanse sancties tegen Venezuela illustreren het patroon: beleidskeuzes van derden leidden tot meer migratie naar Curaçao, druk op zorg en onderwijs en woningnood, terwijl het eiland nauwelijks invloed had op die beslissingen. Nu opnieuw olie via Curaçao passeert, ontbreekt volgens Vos erkenning van deze rol en ontbreekt echte transparantie zolang informatie pas verschijnt nadat een tanker al is gearriveerd.

Daarnaast waarschuwt hij voor een stille verplaatsing van kapitaal en grond: investeerders trekken naar Curaçao vanwege schaarste en bureaucratische blokkades in Nederland, wat leidt tot grondconcentratie, stijgende prijzen en verdringing van lokale gezinnen zonder blijvende werkgelegenheid of lokale zeggenschap.

Vos bepleit dat Nederland structureel anders moet handelen: voorafopenheid, bescherming van lokaal eigendom en volwaardige inspraak voor Curaçao zijn volgens hem noodzakelijk om het eenzijdige patroon van beslissen elders en betalen lokaal te doorbreken.